सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू,
नमस्कार।
म यो पत्र कुनै राजनीतिक स्वार्थका लागि होइन, एउटा सामान्य नेपाली नागरिकको हैसियतले लेख्दै छु। यो पत्रमा मेरो मात्र होइन, देशभरका लाखौं नेपालीको आवाज, चिन्ता र अपेक्षा समेटिएको छ।
आज नेपालका युवाहरू आफ्नो भविष्य खोज्न विदेशिन बाध्य छन्। गाउँका गाउँ रित्तिँदै गएका छन्। खेतीयोग्य जमिन बाँझो छ, तर बजारमा विदेशी उत्पादनको भरमार छ। देशमा रोजगारीको अभावले गर्दा हजारौं युवाले आफ्नो परिवार छोडेर विदेशी भूमिमा पसिना बगाइरहेका छन्।,
हामीलाई विकासका भाषणभन्दा विकासको अनुभूति चाहिएको छ। सडक, स्वास्थ्य, शिक्षा, खानेपानी र विद्युत् जस्ता आधारभूत सेवामा अझै पनि धेरै नेपालीले दुःख भोगिरहेका छन्। दुर्गम क्षेत्रका नागरिक अझै राज्यको अनुभूतिबाट टाढा छन्।
देशमा भ्रष्टाचार दिनप्रतिदिन मौलाउँदै गएको जनगुनासो छ। साना कर्मचारीदेखि ठूला पदाधिकारीसम्मको नाम विभिन्न अनियमिततामा जोडिएको सुनिन्छ। तर दोषीलाई कारबाही भएको उदाहरण कमै देखिन्छ। जनताले न्याय र सुशासन खोजिरहेका छन्।
शिक्षित युवा बेरोजगार छन्। किसानले उत्पादनको उचित मूल्य पाउँदैनन्। व्यवसायी असुरक्षित महसुस गर्छन्। श्रमिकहरू न्यून पारिश्रमिकमा जीवन गुजार्न बाध्य छन्। यस्तो अवस्थामा “समृद्ध नेपाल” को सपना केवल नारामै सीमित हुने खतरा बढ्दै गएको छ।
प्रधानमन्त्रीज्यू,
देशको प्राकृतिक सम्पदा, जलस्रोत, पर्यटन र कृषि क्षेत्र अपार सम्भावना बोकेका क्षेत्र हुन्। तर ती सम्भावनालाई अवसरमा बदल्न प्रभावकारी योजना, इमानदार नेतृत्व र दृढ कार्यान्वयन आवश्यक छ। जनता परिणाम चाहन्छन्, केवल घोषणा होइन।
आज सामाजिक सञ्जालमा नागरिकको आक्रोश बढ्दो छ। जनप्रतिनिधिमाथिको विश्वास कमजोर हुँदै गएको छ। यो लोकतन्त्रका लागि शुभ संकेत होइन। जनताको विश्वास जित्ने सबैभन्दा ठूलो माध्यम पारदर्शिता, जवाफदेहिता र निष्पक्ष शासन हो।
हामी चाहन्छौं—
युवाले आफ्नै देशमा रोजगारी पाऊन्।
किसानले आफ्नो पसिनाको उचित मूल्य पाऊन्।
भ्रष्टाचारमाथि शून्य सहनशीलता लागू होस्।
स्वास्थ्य र शिक्षा सबैको पहुँचमा पुगून्।
विकासका योजनाहरू कागजमा होइन, व्यवहारमा देखिऊन्।
नागरिकले न्याय र सुरक्षाको अनुभूति गर्न सकून्।
प्रधानमन्त्रीज्यू,
नेपाल हाम्रो साझा घर हो। यो देश कुनै एक दल, नेता वा सरकारको मात्र होइन, ३ करोड नेपालीको हो। त्यसैले जनताको पीडा सुन्नुहोस्, जनविश्वासको सम्मान गर्नुहोस् र इतिहासले सम्झिने काम गरेर देखाउनुहोस्।
आज देशमा गरिब, दुःखी, मजदुर र सुकुम्बासी नागरिकहरू सबैभन्दा बढी समस्यामा छन्। वर्षौंसम्म नदी किनार, वन क्षेत्र वा सार्वजनिक जग्गामा बसेर जीवन चलाएका सुकुम्बासीहरू अझै पनि स्थायी बसोबासको अधिकारबाट वञ्चित छन्। चुनाव आउँदा आश्वासन दिने तर चुनाव सकिएपछि उनीहरूलाई बिर्सिने परम्परा कहिलेसम्म चल्ने हो?
त्यसैगरी गाउँघरका गरिब किसानहरू बिहानै खेतबारीमा उत्पादन गरेको तरकारी, फलफूल र अन्य कृषि उपज बोकेर बजारसम्म ल्याउँछन्। तर बाटोमा चेकजाँच, कर, भाडा र विभिन्न झन्झटले उनीहरूको कमाइ नै सकिन्छ। कतिपय किसानले ५ हजार रुपैयाँको तरकारी बेच्न ल्याउँदा यातायात, भाडा र अन्य खर्च कटाएर घर फर्किँदा हातमा केही सय रुपैयाँ मात्र बाँकी रहन्छ।
प्रधानमन्त्रीज्यू,
देशका ठूला व्यापारी र दलालहरू करोडौं कमाइरहेका छन्, तर बिहानदेखि बेलुकासम्म पसिना बगाउने किसान र मजदुरको अवस्था झन् कमजोर बन्दै गएको छ। बजारमा मूल्य बढिरहेको छ, तर किसानले आफ्नो उत्पादनको उचित मूल्य पाउन सकेका छैनन्।
हाम्रो प्रश्न छ:
- सुकुम्बासीको समस्या कहिले समाधान हुन्छ?
- किसानले उत्पादन गरेको तरकारी र अन्नको उचित मूल्य कहिले पाउँछन्?
- गरिब जनताको दैनिक जीवन सहज बनाउन सरकारको ठोस योजना कहाँ छ?
- युवाहरू किन रोजगारीको खोजीमा विदेशिन बाध्य छन्?
- भ्रष्टाचार र बिचौलियाको अन्त्य कहिले हुन्छ?प्रधानमन्त्रीज्यू,
देशका सिंहदरबारका ठूला भवनभन्दा गाउँका किसानको मुस्कान महत्त्वपूर्ण छ। गरिब जनताको आँसु पुछ्ने काम सरकारको पहिलो जिम्मेवारी हुनुपर्छ। विकासका ठूला भाषणभन्दा जनताको पेट भर्ने नीति आवश्यक छ।
हामी सरकारसँग विशेष आग्रह गर्दछौं कि सुकुम्बासीलाई व्यवस्थित बसोबास, किसानलाई उचित बजार र मूल्य, मजदुरलाई सम्मानजनक ज्याला तथा गरिब जनतालाई सहज जीवनयापनको वातावरण सुनिश्चित गरियोस्।
जनताको दुःख सुन्ने सरकार बनोस्, केवल भाषण गर्ने होइन।अन्त्यमा, यो पत्र आलोचना मात्र होइन, आशा पनि हो। हामी अझै पनि विश्वास गर्छौं कि सही निर्णय, इमानदार नेतृत्व र दृढ इच्छाशक्तिले नेपाललाई समृद्ध र आत्मनिर्भर बनाउन सकिन्छ।
देश र जनताको हित सर्वोपरि रहोस्।
जय नेपाल। 🇳🇵
– एक सचेत नेपाली नागरिक
केशब राज भुसाल
